Μια φορά κι έναν καιρό ήταν ένας καμηλιέρης…

Η παραβολή που επιβεβαιώνει τη ζωή

Μια μέρα ο Αλφαράζ αποφάσισε να στείλει στην έρημο την καμήλα του που τη μεγάλωνε από μικρή. Ήθελε αυτή τουλάχιστον, αυτή να κάνει ό,τι εκείνος δεν μπόρεσε να κάνει σε όλη του τη ζωή: να διασχίσει την έρημο. Δεν μπορούσε όμως να βρει καραβάνι για να τη βάλει, διότι, ως γνωστόν, η έρημος διασχίζεται από καραβάνια. Κανένα τσούρμο καμηλιέρηδων δεν την ήθελε.

Γράφει ο Φιλόλογος  Κώστας Πολύζος


Μια φορά κι έναν καιρό ήταν ένας καμηλιέρης. Αλφαράζ τον φώναζαν από τότε που γεννήθηκε. Η αλήθεια είναι ότι ο καμηλιέρης μας απλώς ονόμαζε τον εαυτό του καμηλιέρη, γιατί δεν ήταν. Ήθελε να γίνει καμηλιέρης. Αλλά δεν τόλμησε. Τρόμαζε. Είχε, βλέπετε, την τύχη να γεννηθεί σε όαση, αλλά είχε και την πονηριά να μη φύγει ποτέ από την ασφάλεια της όασης, που βρισκόταν στη μέση της ερήμου. Φοβόταν την έρημο. Αλλά δεν το έλεγε. Ήθελε να την περάσει. Αλλά δεν μπορούσε. Θαύμαζε κρυφά μέσα του και ζήλευε όσους τη διέσχιζαν, αλλά κατά πρόσωπο τους χλεύαζε για τις κακουχίες τους. Τους έβλεπε να φτάνουν αποκαμωμένοι στην όαση, στην οποία ζούσε ο ίδιος με ασφάλεια, και τους κορόιδευε. Συχνά μάλιστα τους έδειχνε σκόπιμα λάθος δρόμο, για να χαθούν στην έρημο. Αλλά και τι ειρωνεία, να γεννηθείς στη μέση της ερήμου και να φοβάσαι να την περάσεις!!!

 

Μια μέρα ο Αλφαράζ αποφάσισε να στείλει στην έρημο την καμήλα του που τη μεγάλωνε από μικρή. Ήθελε αυτή τουλάχιστον, αυτή να κάνει ό,τι εκείνος δεν μπόρεσε να κάνει σε όλη του τη ζωή: να διασχίσει την έρημο. Δεν μπορούσε όμως να βρει καραβάνι για να τη βάλει, διότι, ως γνωστόν, η έρημος διασχίζεται από καραβάνια. Κανένα τσούρμο καμηλιέρηδων δεν την ήθελε. Όλοι του τη φύλαγαν, γιατί ο φίλος μας ο Αλφαράζ συνήθιζε να τους «κονταίνει» όλους. Καθόσον έβρισκε αρκετά διασκεδαστικό να δείχνει λάθος δρόμο σε όσους δεν τον προσκυνούσαν, αυτόν το δήθεν κουμανταδόρο της όασης. Το ίδιο έκανε και η καμήλα του, που ως καμήλα είχε και αυτή το ελάττωμα να μην κοιτά την καμπούρα της.

 

Θέλησε, λοιπόν, ο Αλφαράζ να περάσει η καμήλα του την έρημο. Αλλά, είπαμε, κανένα τσούρμο δεν την ήθελε. Χτύπησε πόρτες, χτύπησε πλάτες, χτύπησε και γροθιές σε τραπέζια ο καμηλιέρης μας. Βλέπετε δεν μπορούσε να την οδηγήσει ο ίδιος στην έρημο. Τη φοβόταν την έρημο, φοβόταν ότι θα τον «φάει»! Ώσπου βρέθηκε ένα σχεδόν διαλυμένο τσούρμο να την πάρει. Ο αρχηγός δεν ένιωθε καλά με τον εαυτό του και το τσούρμο δεν τον ήθελε για αρχηγό. Ο Αλφαράζ παρακάλεσε, ικέτευσε σχεδόν, και ο αρχηγός πήρε την καμήλα, για να τη βάλει να διασχίσει την έρημο.

 

Το ταξίδι για την καμήλα άρχισε. Όμως το τσούρμο τής έδειχνε πάντα λάθος δρόμο. Πλήρωνε τώρα την κοροϊδία του «αφέντη» της που νόμιζε ότι ήταν αφέντης και των άλλων, που ήθελε να γίνει καμηλιέρης αλλά δεν έγινε. Που δεν ήξερε ότι το τσούρμο στην ασφάλεια της όασης μπορείς να το κοροϊδέψεις, αλλά στην έρημο θα σου πάρει το κεφάλι, όταν μπορέσει και όταν πρέπει. Και παραμένει ακόμη άγνωστο αν η μικρή καμήλα κατάφερε να διασχίσει την έρημο ή χάθηκε μέσα σ’ αυτή.

 

Αυτή η σημερινή παραβολή μας επιβεβαιώνεται συχνά στη ζωή. Ωστόσο οποιαδήποτε ομοιότητα με πρόσωπα και καταστάσεις, οποιαδήποτε ομοιότητα με τη  μικροπολιτική σερραϊκή ζωή είναι τυχαία…

Write a comment

Comments: 0